រឿង​ ជីវិតនារីអភ័ព្វ​ (បញ្ចប់)

ខ្ញុំតាមស៊ើបសួរពីដំណឹងរបស់បូទីពីមិត្តភ័ក្ត្រដែលរៀនជាមួយនាងពីម្នាក់ទៅម្នាក់
ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាដឹងទេខ្ញុំពិតជាអន្ទះសារចង់ដឹងពីសុខទុក្ខនាងណាស់ ។ ពីរ
បីថ្ងៃក្រោយមកខ្ញុំក៏បានជួបមិត្តភ័ក្រ្តដែលបូទីជួលផ្ទះនៅជាមួយ នាងប្រាប់ខ្ញុំថាបន្ទាប់ពីប្រលងឆមាសទី២រួច​បូទីបានត្រលប់ទៅស្រុកកំណើត ហើយក៏មិនដឹងថានាងយ៉ាងម៉េចដែរ ។
ប្រមាណជា១សប្តាហ៏ក្រោយមកមានមិត្តភ័ក្រ្តជិតឌិតរបស់បូទីមករកខ្ញុំ
ពួកគេប្រាប់ថាបូទីកំពុងសំរាកព្យាបាលជំងឺនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យរុស្ស៊ី
នាងបានផ្តាំអោយខ្ញុំទៅលេងនាងផង ។ ខ្ញុំដូចជាភាំងបន្តិច ហើយខ្ញុំសួរទៅពួកគេថា
តើនាងមានជំងឺអ្វីអោយប្រាកដ? ពួកគេប្រាប់ថាគឺ ជំងឺឈាមសស៊ីឈាមក្រហម
ខ្ញុំស្ទើរតែសន្លប់ទៅហើយគ្រាន់តែលឺថានាងមានជំងឺនេះ វាគ្រាន់តែជាការស្មានរបស់បូទីតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាបានក្លាយជាការពិត ។
ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់មុន្ទីរពេទ្យនៅពេលនោះក្នុងចិត្តខ្ញុំពិតជាស្មុគស្មាញខ្លាំងណាស់ ហេតុអ្វីក៏ព្រហ្មលិខិតធ្វើបាបមនុស្សល្អបែបនេះ? នៅពេលដែលខ្ញុំទៅដល់បន្ទប់ដែលបូទីសំរាក
ខ្ញុំមានអារម្មណ៏សោកសៅណាស់ក៏ព្រោះតែឃើញបូទីដូចជាធ្ងន់ធ្ងរជាងមុន
ដោយបែកគ្រាប់ឈាមមួយៗហើយ ។ នៅពេលដែលនាងឃើញខ្ញុំនាងដូចជារីករាយណាស់​ហើយម៉ាក់របស់បូទីជាអ្នកកំដរនាង ។
ខ្ញុំនឹងបូទីក៏នំាគ្នាមកអង្គុយលេងលើបង់នៅមុខបន្ទប់ដែលនាងសំរាក
ដើម្បីជជែកគ្នាលេងខ្ញុំពិតជាឆ្ងល់ណាស់ថាហេតុអ្វីបានជានាងមានជំងឺនេះ
សូម្បីតែនាងខ្លួនឯងផ្ទាល់ក៏នឹកស្មានមិនដល់ដែរ
ប៉ុន្តែនាងគ្រាន់តែនិយាយថានេះប្រហែលជាកម្មរបស់នាង ។ ខ្ញុំពិតជាអាណិតនាងណាស់ នាងនៅក្មេងណាស់មិនគួរណាឡើយកើតជំងឺនេះទេ ខ្ញុំមានតែកំលំាងចិត្តផ្តល់អោយនាងប៉ុណ្ណោះ ។
ការទៅសួរសុខទុក្ខរបស់ខ្ញុំវាបានក្លាយទៅជាការជួបជាលើកចុងក្រោយទៅវិញ
គ្រប់យ៉ាងវាដូចជាសញ្ញាដឹងជាមុនចឹងព្រោះខ្ញុំមានអារម្មណ៏ថានាងនឹងឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្ញុំ
ហើយមិនដឹងមូលហេតុអ្វីខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក ។ ប៉ុនមាណថ្ងៃក្រោយមក
ខ្ញុំក៏មានជំងឺត្រូវសំរាកព្យាបាលនៅផ្ទះពេលនោះខ្ញុំចង់ដឹងពីសុខទុក្ខរបស់បូទីណាស់
និងចង់ទៅសួរសុខទុក្ខនាងដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចទៅបាន ។
ប្រមាណជាបីថ្ងៃក្រោយមកបងស្រីរបស់ខ្ញុំបានប្រាប់ថា
គាត់បានជួបនិងមិត្តរបស់ខ្ញុំហើយគេបានផ្តំាគាត់អោយប្រាប់ខ្ញុំថា បូទីនាងស្លាប់ហើយ គ្រាន់តែលឺចឹងខ្ញុំនៅទ្រឹងនិយាយមិនចេញ ព្រោះអ្វីដែលមិនគួរកើតវាបានកើតឡើងរួចទៅហើយ ។
ចុងបញ្ចប់នៅសល់តែភាពសោកស្តាយតែប៉ុណ្ណោះ
ហើយក៏សង្ឃឹមថានាងនិងបានទៅដល់ទីសុខទៅចុះ ។

នេះជារឿងពិតរបស់មិត្តសំលាញ់ខ្ញុំ នាងបានស្លាប់នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៥ ។

យើងមិនអាចដឹងថាថ្ងៃស្អែកនិងមានរឿងអ្វីកើតឡើង ហើយយើងក៏មិនអាចគ្រប់គ្រងភាពចៃដន្យ និងឧបទ្ទវហេតុបានដែរ ។ ដូចេ្នះអ្វីដែលយើងចង់ធ្វើយើងត្រូវតែធ្វើវាអោយហើយ កុំរង់ចំាថ្ងៃស្អែក ព្រោះវាអាចក្លាយទៅជាវិប្បដិសេរីអស់មួយជីវិត ។